Psychoterapia
psychoanalityczna

Doświadczenie i kwalifikacje

Jestem psychologiem oraz certyfikowaną psychoterapeutką Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (Certyfikat Psychoterapeuty nr 1075).

Ukończyłam psychologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz całościowe, 4,5-letnie szkolenie psychoterapeutyczne w wiodącym nurcie systemowym we Wrocławskim Instytucie Psychoterapii. Obecnie kontynuuję kształcenie w Studium Psychoterapii Analitycznej w Warszawie. Jestem członkinią Oddziału Dolnośląsko-Opolskiego Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej oraz Dolnośląskiego Stowarzyszenia Psychoterapeutów.

Doświadczenie zdobywałam między innymi na Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu oraz na Oddziale Klinicznym Dziennym Leczenia Nerwic, a także w poradniach zdrowia psychicznego i poradniach psychologicznych, gdzie prowadziłam psychoterapię indywidualną osób dorosłych, młodzieży i dzieci, psychoterapię rodzinną oraz konsultacje dla rodziców.

Pracowałam również z rodzinami adopcyjnymi i zastępczymi, prowadziłam szkolenia oraz wspierałam osoby doświadczające straty, żałoby i niepłodności. Koordynowałam też pracę zespołów interdyscyplinarnych zajmujących się problematyką przemocy w rodzinie.

Doświadczenie w pracy z dziećmi i rodzinami pozostaje ważną częścią mojego zaplecza zawodowego — pomaga mi rozumieć, jak wcześniejsze doświadczenia i relacje rodzinne wpływają na to, co dzieje się w życiu dorosłych i młodych osób.

Sposób pracy

W swojej pracy korzystam z wieloletniego doświadczenia psychoterapeutycznego i wiedzy zdobywanej na kolejnych etapach kształcenia. Pracuję w podejściu psychoanalitycznym — interesuje mnie pogłębione rozumienie emocji, relacji, wewnętrznych konfliktów oraz powtarzających się sposobów przeżywania i reagowania.

Niektóre trudności powracają mimo podejmowanych prób ich rozwiązania — człowiek doświadcza podobnych emocji albo powtarza podobne schematy w relacjach, nie zawsze rozumiejąc, z czego to wynika. Psychoterapia może pomóc w stopniowym przyglądaniu się tym doświadczeniom i w poszukiwaniu bardziej świadomych, elastycznych sposobów funkcjonowania.

Standardy pracy

Jako członkini Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej kieruję się standardami etycznymi Towarzystwa. Swoją pracę poddaję stałej indywidualnej superwizji, a w ramach szkolenia w Studium Psychoterapii Analitycznej uczestniczę również w klinicznych seminariach superwizyjnych.

W psychoterapii narzędziem pracy jest sam terapeuta — jego uwaga, sposób słuchania i reagowania. Nikt nie jest wolny od własnych wrażliwych miejsc i emocjonalnych reakcji. Superwizja i własne doświadczenie terapeutyczne służą temu, żeby te reakcje pozostawały przedmiotem namysłu, zamiast niezauważenie wpływać na przebieg leczenia. To jedno z zabezpieczeń, jakie zawód psychoterapeuty wypracował dla ochrony pacjenta.

Z tego samego powodu za ważne uważam rozpoznawanie granic własnych kompetencji. Jeśli w trakcie konsultacji uznam, że ktoś potrzebuje innej formy pomocy niż ta, którą proponuję, powiem o tym wprost i postaram się pomóc w znalezieniu odpowiedniego miejsca.

O czym mówi podejście psychoanalityczne?

Znaczna część tego, co nas kształtuje, pozostaje poza zasięgiem świadomości. Nie dlatego, że o czymś zapomnieliśmy, lecz dlatego, że pewne przeżycia — sprzeczne pragnienia, trudne uczucia wobec bliskich osób, wczesne doświadczenia straty czy zawodu — okazały się kiedyś nie do zniesienia. Psychika radzi sobie z nimi, odsuwając je na bok. To sposób na przetrwanie i każdy z nas z niego korzysta.

Problem w tym, że odsunięte nie znaczy nieobecne. To, czego nie chcemy o sobie wiedzieć, zwykle wraca — inną drogą i w innej formie. Czasem jako objaw: lęk, bezsenność, przygnębienie, napięcie w ciele. Czasem jako powtarzalność: podobny typ związku, ta sama trudność w pracy, to samo uczucie pojawiające się w określonych sytuacjach. Czasem jako poczucie, że życie toczy się obok nas, a my nie do końca w nim uczestniczymy.

Praca terapeutyczna polega na stopniowym odnajdywaniu znaczenia tych zjawisk. Samodzielnie bywa to niemożliwe — i nie z braku wglądu czy determinacji. Najskuteczniej chronimy się właśnie przed tym, co najtrudniejsze, i te same mechanizmy, które chcielibyśmy zrozumieć, odwracają naszą uwagę od siebie. Potrzebna jest obecność drugiej osoby — kogoś, kto pomoże pomieścić to, co w pojedynkę trudno unieść.

Co się właściwie dzieje na sesji?

Psychoterapia psychoanalityczna nie jest poradnictwem. Nie ma tu gotowych technik do zastosowania w ciągu tygodnia ani diagnozy sytuacji postawionej po pierwszym spotkaniu.

Zamiast tego regularnie, o stałej porze, rozmawiamy o tym, co akurat przychodzi do głowy — o bieżących wydarzeniach, wspomnieniach, snach, uczuciach, także tych, które wydają się nieistotne albo wstydliwe. Moim zadaniem jest słuchać w określony sposób: zwracać uwagę na to, co się powtarza, co zostaje przemilczane, co pojawia się w nieoczekiwanym momencie. Z czasem zaczynają się rysować powiązania, które wcześniej były niewidoczne.

Ważnym źródłem wiedzy staje się też sama nasza relacja. To, co dzieje się między pacjentem a terapeutą — oczekiwania, zawód, złość, potrzeba akceptacji, lęk przed oceną — zwykle nie jest oderwane od tego, co dzieje się w innych bliskich relacjach. Możliwość przyjrzenia się temu na bieżąco, w bezpiecznych warunkach, jest jednym z najsilniejszych narzędzi tej metody.

Ramy pracy

Sięganie w głąb wymaga warunków. Jeśli materiał, którym się zajmujemy, był przez lata trzymany poza świadomością, trudno go uchwycić przy sporadycznym kontakcie.

Spotkania odbywają się w stałych terminach, w stałym miejscu i o ustalonej długości. Regularny i odpowiednio częsty kontakt daje ciągłość, dzięki której proces może się pogłębiać. Rytm spotkań ustalamy wspólnie podczas konsultacji, uwzględniając rodzaj trudności i możliwości pacjenta.

To praca liczona raczej w latach niż w miesiącach, a jej długość nie jest z góry określona. Nie oznacza to braku ram — oznacza, że nie da się uczciwie obiecać terminu zakończenia procesu, którego przebiegu jeszcze nie znamy. O zakończeniu decydujemy wspólnie, a samo pożegnanie jest osobnym, ważnym etapem pracy.

Przewidywalne ramy nie są formalnością — to one pozwalają pojawić się rzeczom nieprzewidywalnym.

Z czym można zgłosić się na psychoterapię?

Pracuję między innymi z osobami doświadczającymi:

• trudności w relacjach i bliskich związkach,
• lęku, napięcia lub obniżonego nastroju,
• poczucia pustki, osamotnienia lub utknięcia,
• trudności w rozumieniu i regulowaniu własnych emocji,
• problemów z poczuciem własnej wartości i obrazem siebie,
• powtarzających się trudności w relacjach i sposobach funkcjonowania,
• kryzysów życiowych i zawodowych,
• doświadczenia straty i żałoby,
• trudności związanych z bliskością, zależnością i autonomią,
• trudności w funkcjonowaniu rodzinnym i społecznym,

a także z osobami posiadającymi rozpoznania zaburzeń psychicznych, w tym zaburzeń osobowości.

Psychoterapia może być prowadzona również w sytuacji, gdy osoba pozostaje pod opieką psychiatryczną lub była wcześniej hospitalizowana — w takich przypadkach ważne jest uwzględnienie jej aktualnego stanu, potrzeb oraz wskazań do leczenia.

Konsultuję również osoby, które niekoniecznie szukają psychoterapii, ale potrzebują pomocy w rozpoznaniu swojej trudności i zastanowieniu się, jaka forma wsparcia byłaby dla nich odpowiednia.

Psychoterapia indywidualna osób dorosłych

Psychoterapia indywidualna osób dorosłych jest formą pracy dostosowaną do indywidualnej sytuacji, potrzeb i możliwości pacjenta. Może dotyczyć zarówno aktualnych trudności, kryzysów i objawów, jak i bardziej utrwalonych sposobów przeżywania siebie, budowania relacji i radzenia sobie z emocjami.

Ważną częścią pracy jest przyglądanie się temu, co powtarza się w życiu pacjenta, oraz poszukiwanie znaczeń i źródeł doświadczanych trudności.

Psychoterapia młodzieży

Pracuję z młodzieżą doświadczającą trudności emocjonalnych, relacyjnych, rodzinnych lub związanych z okresem dorastania. W przypadku młodych osób szczególne znaczenie ma stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której mogą one stopniowo mówić o swoich przeżyciach, trudnościach i potrzebach.

Sposób pracy dostosowuję do wieku, poziomu rozwoju oraz indywidualnej sytuacji młodej osoby. W zależności od potrzeb ważnym elementem może być także kontakt i współpraca z rodzicami lub opiekunami — zwykle w formie konsultacji towarzyszących psychoterapii.

Psychoterapia młodej osoby wymaga osobnej uwagi na kwestię poufności. Treść sesji pozostaje między mną a pacjentem; rodzice otrzymują informacje o przebiegu i kierunku pracy, bez relacjonowania tego, o czym rozmawiamy. Ustalam to jasno na początku, z młodą osobą i z rodzicami.

Konsultacje dla rodziców

Przyjmuję również rodziców na konsultacje niezależnie od tego, czy ich dziecko jest u mnie w terapii.

Powodem może być niepokój o dziecko, trudność w porozumieniu się z nastolatkiem, zmiana w jego zachowaniu lub nastroju, a także pytanie, czy potrzebna jest pomoc specjalisty i jakiego rodzaju. Czasem konsultacje służą po prostu zastanowieniu się nad tym, co dzieje się w rodzinie, i nad własną rolą rodzica w tej sytuacji.

Spotkania mogą mieć charakter jednorazowy lub obejmować kilka rozmów. W razie potrzeby pomagam znaleźć odpowiednią formę pomocy dla dziecka.

Prowadzę terapię własną osób kształcących się w zawodzie psychoterapeuty, które w ramach swojego szkolenia zobowiązane są do odbycia własnej psychoterapii lub doświadczenia własnego.

Jako certyfikowana psychoterapeutka Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego prowadzę terapię własną osób, których program szkoleniowy dopuszcza realizację tego wymogu u certyfikowanego psychoterapeuty PTP.

Terapia własna jest ważnym elementem kształcenia psychoterapeutycznego — pozwala rozwijać zdolność do refleksji nad własnymi doświadczeniami.

Osoby zainteresowane terapią własną powinny przed rozpoczęciem sprawdzić wymagania swojej szkoły psychoterapii dotyczące kwalifikacji terapeuty prowadzącego.

Pierwsze spotkania mają charakter konsultacyjny. Ich celem jest bliższe poznanie trudności, z którymi zgłasza się pacjent, jego aktualnej sytuacji oraz oczekiwań związanych z psychoterapią.

Konsultacje pozwalają wspólnie zastanowić się, jaka forma pomocy będzie najbardziej odpowiednia i czy psychoterapia w proponowanej formie może być pomocna. To także czas, w którym pacjent sprawdza, czy chce pracować właśnie ze mną — wzajemne dopasowanie ma w tej pracy duże znaczenie.

Liczba konsultacji może zależeć od indywidualnej sytuacji pacjenta. Na zakończenie wspólnie podejmujemy decyzję dotyczącą dalszej pracy: ustalamy częstotliwość spotkań, stałe terminy i zasady współpracy.

W niektórych sytuacjach konsultacje mogą okazać się wystarczające albo może zostać zaproponowana inna forma pomocy.

W przypadku młodzieży pierwszy kontakt umawia zwykle rodzic lub opiekun. Zakres spotkań konsultacyjnych — w tym ewentualne spotkanie z rodzicami — ustalam indywidualnie, w zależności od wieku i sytuacji młodej osoby.